Prophet

Prophet, or Talking Ass?

Tuesday, March 15, 2011

Carboloading in die Kaap voor die Argus

Daar is 'n baie belangrike wetenskaplike beginsel wat geld vir enige atleet wat aan 'n "ultra-event" deelneem. Dit is die beginsel van Carbo Loading. Kyk, dié ding werk nou eintlik so: Volgens professor Tim Noakes kan 'n sportman se liggaam net 'n sekere tyd lank funksioneer op die beskikbare energie wat wel binne daardie spesifieke liggaam geberg is.  As jy byvoorbeeld getrou jou Corn Flakes en Hasiemelk geëet het voor 'n groot sportgeleentheid, dan gaan dit jou net X aantal ure hou- gewoonlik dalk so 90 minute, afhangende van jou graad van fiksheid, jou liggaamsmassa, jou krag per kilogram "power to weight ratio" en derglike fisika reëls- alles duidelik meetbaar in laboratoriumtoestande in die Sportsinstituut van Suid- Afrika.  Jou negentig minute is nie lank genoeg om 'n sportgeleentheid soos die Pick 'n Pay Cape Argus Fietswedren te wen nie, die wenner vanjaar het dit in 2 uur 32 minute voltooi. Wat beteken dat hy nie alleenlik op Corn Flakes en Hasiemelk kon funksioneer nie. Erens moes die energie aangevul word.  En ons almal weet deesdae dat Sportdieëtkunde 'n reuse, multibiljoenrand industrie is. Vra maar net vir die plaaslike rep van USN.  

Die vraag waaroor die goue medalje draai, is hoe die wenner van die Argus van sy 90 minute Corn Flake Rush  gevoed kan word tot by 2h32 minute. 'n Baie meer indrukwekkende vraag sou egter steeds blyk te wees hoe Bileam se donkie, met sy 120 kg lyf, en sy beplande 6 ure Argus, genoeg energie bymekaar kan maak om wel die wenstreep in Groenpunt te haal. 'n Mediese vraagstuk van epiese proporsies, sou ek dink. 

Wel, volgens Professor Tim Noakes is daar iets soos glukogeen in die bloedstroom van die gemiddelde atleet. 'n Sekere aantal energie word uit goed geselekteerde kos gekry, volgens 'n fyn uitgewerkte formule. In Bruce Fordyce se boek: Comrades Marathon, word dit as volg aangedui: Twee weke voor die tyd moet die atleet ophou om koolhidrate in te neem- dis nou pap en sous, brood, rys, pasta en al derglike dinge. In hierdie week word die liggaam geforseer om soveel as moontlik proteïen in te neem. Dis nou daardie uitmuntende voedselsoorte wat so erg deur dieëtkundiges afgekraak word- naamlik ROOIVLEIS. Eet jou steaks en jou skaaptjops. Soveel soos wat jy wil hê. Tim Noakes en Bruce Fordyce het so gesê- en wie is ek om nou met hulle te stry? Maar 'n week voor die groot item ruil die rolle om. Nou los jy die proteine en eet soveel as moontlik koolhidrate- pasta sonder romerige sous, pap sonder sous, aartappel sonder botter... Dit stoor dan glukogeen in jou bloedstroom, wat jou in staat stel om baie langer in enige ultra- sportgebeurtenis te kan volhard, tot by die wenstreep. Natuurlik sal jy ook langs die roete die energie effens moet aanvul met Energade, Powerade of steroide, en Gel en Gu van 'n slymerige aard, afgesluk deur 500 ml skoon H2O per halfuur.   En daar, liewe wenners van die toekoms, het julle die suksesresep om 'n 2h32 Argus te ry met jou fiets, om die Comrades in 5h21 te hardloop, of die Midmarmyl in 20 minute te swem. Soos die byskrif in die artikels in Mens Health in fynskrif byvoeg: individuele resultate mag verskil... 

Nou die gevallestudie: Bileam se donkie is 'n 44 jarige manlike atleet, met super-atletiese liggaamsbou, dalk so klein bietjie aan die dik kant, maar wat is 20 kg nou tussen vriende- dis skaars 'n goeie Karooskaap se gewig! Hy het hom nou nie skuldig gemaak aan die ander groot sonde van die "ultra-event", naamlik "overtraining" nie. Nee, ons gevallestudie het nie meer as 40 km op 'n slag geoefen nie, en 'n paar weke se oefening weens 'n verskeidenheid van goeie en minder goeie redes gemis. 

Dis die dag voor die Argus van 2011. Bileam se donkie het drie weke laas pasta geëet. Bloedglukogeenvlakke- minimaal. Wegspringtyd- 24 ure weg. Hoe sal ons vriend gevoed wees vir die wenstreep in 'n aanvaarbare tyd- voordat hy Woensdag moet terugvlieg met Kulula.com? 

Ontbyt: Volg 'n gebalanseerde, hoë proteïen ontbyt saam met sy baie fikse, atletiese vriende, by Ons Huisie in Bloubergstrand. Neem twee tot drie filterkoffies saam met die twee eiers, vyf repies spek, boerewors, hashbrown, sampioene en ter wille van koolhidrate- slap tjips. Dis hulle twee in aksie op hierdie foto- 12 Maart 2011 by Ons Huisie. 

Teen half-elf het die personeel van Ons Huisie ons vriendelik begin wys daarop dat daar ook ander kuierplekke in die Kaap is om ons wedrenstrategie te beplan. Ons verskuif toe maar na Eden on the Bay toe, na 'n volgende wonderlike plek. Hier kon ons behoorlik Carbo Load, met koolhidrate voorsien deur ene Mnr Hansa- dit was baie lekkerder as Powerade, met apologie aan die Coca Cola Bottling Company. Hier kon ons elkeen ons glukogeenvlakke aanvul met 1.5 liter hoë kwaliteit moutekstrak, wat bekend daarvoor is dat dit die innemer daarvan met ongekende krag en moed vul. Ons het sommer dadelik kans gesien om te gaan wegspring, aangesien die Suid-Ooster op daardie stadium afwesig was in die kaap. 

Daar het ook 'n belangrike ooginstellingsoefening plaasgevind. Kyk, dit is al van die vroegste tye af bekend dat visie uiters belangrik is om jou doel te bereik. Die manier waarop jy na 'n probleem kyk, bepaal al klaar in welke mate jy sukses sal behaal, aldan nie. Verstaan?  In elk geval, die newe-effek van moutekstrak is 'n oormatige vog-opbou in die urinêre stelsel. Vir die optimale funksionering van die menslike nier is dit wenslik dat voorvermelde vog gereeld afgeskei sal word. In die vertrek wat in die sportslaboratorium vir hierdie doel opsy gesit is, het ons die volgende gekry om oor na te dink, diep te mediteer en te filosofeer. Ek deel dit graag met u, die enkele leser van my intellektuele blog. Die volgende prent is opbouend, en stimulerend bevind deur die paneel van deskundiges wat daarna gekyk het. Indien die naam van die sportslaboratorium by Eden on the Bay in Bloubergstrand wel sigbaar daarop verskyn, mag sekere geldelike donasies aan Bileam se Donkie se opvoedkundige trust wel in orde gevind word. Oordeel asseblief self na deeglike oorweging van hierdie inspirerende visuele hulpmiddel:


Die enkele gereelde leser van Bileam se Donkieblog sou haarself kon afvra: Hoe het hierdie verhaal van moed en sportmanskap hom verder uitgespeel? Wel, na hierdie sessie van Carboloading was die drie potensiële wenners van die 2011 Argus effens moeg, en het na hulle onderskeie woonplekke vertrek om te gaan uitrus, terwyl hulle diep dankbaar en tevrede was met 'n uiters sinvolle oggend. 

Bileam se Donkie het nog twee troues die middag saam met 'n leraarsvriend meegemaak buite Darling en langs Klub Mykonos in Langebaan. Daarna was daar 'n Rumparty by die pastorie. Die aand se diëet het bestaan uit Heineken se bekende groen bottel Carbo Loading moutsap, en 'n paar stukke mediumsagte kruisskyf (Rumpsteak, idiot!) en skaapkottelette uit die Karoo. Met ander woorde, Bileam se Donkie se Carboloading was presies, lynreguit die teenoorgestelde soos deur Professor Tim Noakes en Bruce Fordyce voorgestel. 

Die volgende oggend teen skemer het Bileam se donkie vertrek op sy 17e Argus. Hoe het dit dan gegaan, mag my enkele leser dalk wonder? Buitengewoon goed, dankie vir die vraag!  Bileam se Donkie het gegewe sy oefeningsgeskiedenis, sy massa tot kragratio, sy uitstekende Carboloading bereken dat hy 6 ure sou neem om hierdie taak te voltooi. Maar dit het geblyk, met die genade van Bo, die wind genadig van agter, ten spyte van die Carbo Loading, dat hierdie tyd met 27 minute oorskat was. 

Bileam se donkie kondig met trots aan dat hy sy 17e Argus agtereenvolgend voltooi het in 'n tyd van 5h33. Spesiale erkenning word gegee aan Chris Britz, wat hierdie metode van Carbo loading so met toewyding oor jare gedemonstreer het, en as 'n goeie mentor gedien het in die toepassing daarvan. 

Baie dankie dat u, my enkele leser, se aandagspan tot hier gestrek het. Nou is ek vaak en moeg. Tot Argus no 18 se inskrywing op 1 September 2011 aanbreek...





Wednesday, March 2, 2011

In biddende afhanklikheid soek ons saam na Superman...

Hiermee stel die weleerwaarde kerkraad van die Nederduitse Gereformeerde of Hervormde Kerk Tweebuffelsmeteenskootmorsdoodgeskietfontein in biddende afhanklikheid van die Here die volgende vakature bekend:

Leraar

Gemeenteprofiel: Ons is 'n klein plattelandse boerderygemeenskap, hoofsaaklik tabak en druiwe word hier by ons verbou. Die gemeente is versprei tussen 110 lidmate bo 64 in Huis Herfsblaar, 120 lidmate is versprei oor ons plaasgebied, waarvan die verste besoekpunt so ongeveer 169 km suid-suid oos van ons kerkgebou is. Daar is 31 kinders onder 18 in die gemeente, maar hulle is nooit tuis nie, want die naaste koshuise is by die naaste skole, daar in Doodgedrinkmetgoedkoopwitblitz, presies 249.5 km van die pastorie af. Daar is ook een baba op pad wat nog nie gedoop is nie, die vaderskap sal nog met DNA toetse bevestig word. Die suksesvolle kandidaad sal verwag word om na al die toepaslike tugprosedures die baba te doop êrens na geboorte.

Leraarsprofiel:
* Ons soek 'n jong, dinamiese manlike dominee, wat bereid is om op die beginskaal van die sinodale salarisskaal te begin dien. (Sien Vergoedingspakket onder...)
* Tien jaar se toepaslike ervaring sal as 'n sterk aanbeveling dien.
* Ons soek 'n gesinsman, want gesinne is vir ons baie belangrik. Die suksesvolle kandidaat se vrou (let wel nie man nie!) moet 'n professionele mens wees, met 'n kwalifikasie soos 'n dokter, apteker of C.A.
* Daar sal van die suksesvolle kandidaat se vrou verwag word om uiters betrokke te wees in die gemeente, en verkieslik nie te werk nie.
* As deel van die gesinsbediening moet die kandidaat oor nie minder nie as drie kinders besit nie. Hulle mag egter nie voor ouderdom 17 op die kerkterrein kom nie, behalwe tydens eredienste en jeugaksies, om enige breekskade te vermy. Hulle sal in elk geval van ouderdom 6-18 in die Koshuis wees.
* Ons wil graag iemand hê wat Skrifgetroue en dinamiese prediking van ons kansel af sal besig. Onderwerpe wat liefs vermy moet word, is sake soos vergifnis, naasteliefde, kerkhereniging, tabak en drankmisbruik. Om oor die onderdanige vrou te preek, mag gereeld gedoen word. Preke oor die kerklike en ouerlike tug is baie gewild in ons gemeenskap.
* Die suksesvolle kandidaat sal 'n baie sterk leier wees, wat dinamies leiding kan neem in die kerkraad, en by die Landboukoöperasie. Dinamiese leierskap sal getoets word in die mate wat die broer kan luister na ouderlinge ouer as 85 op die kerkraad.
* Die kandidaat sal 'n liefde en ywer hê vir sistematiese huisbesoek. Ons verwag dat daar kwartaalliks by elke huis besoek afgelê sal word. Onderwerpe wat gereeld aangeroep moet word, is die betaal van tiendes en die stand van Cheetah rugby. Daar mag onder geen omstandighede op die kerkraad se rekening gepraat word oor Bloubulrugby of veral WP nie.

Vergoedingspakket:

* Ons is bereid om tot die eerste kerf van die Salarisskaal van die Sinode van die Oranje Vrystaat van 1983 te betaal.
* 'n Ruim pastorie op die kerkterrein word beskikbaar gestel, en daar word verwag dat die Dominee tussen sy mense sal bly. Die daklek in die sitkamer is vir die dominee se rekening, ons sal mooi na die studeerkamer en die gastetoilet kyk.
* 'n Voertuigtoelaag is nie deel van die pakket nie, daarvoor sal ons voorsien in 'n doelmatige voertuig- ons beskik oor 'n 1973 Toyota Stout bakkie. Sy bande is in 2001 vervang, en sy battery in 2009. Die bakkie het nie 'n kappie nie, want net Dominee is in ons diens.
* Die Pastorie beskik oor 'n elektriese meterboks, en die eerste R100 per maand sal deur die kerkraad voorsien word. Water is gratis beskikbaar uit ons boorgat, sodra die ontkalking van die pype voltooi is.
* Daar is ongelukkig geen Internet toegang binne 'n 200 km radius nie, en aangesien net Cell C hier een strepie se opvangs het, en hulle so liberaal is, sal geen selfoontoelaag voorsien word nie. Telkom is wel beskikbaar as die lyne nie gesteel is nie. Die kerkraad sal instaan vir die helfte van die landlynkoste tot met 'n maksimum van R49 per maand.

Ons verwag van die hoopvolle kandidaat om op eie rekening, saam met sy eggenote, 'n preekbeurt en onderhoud waar te neem op 'n Sondag in Maart.  Die weleerwaarde kerkraad het ook onderneem om 'n Professionele Persoon in te vlieg van Bloemfontein af, wat Myers-Briggs, PF 16, die DISC profiel en die Neethling Breinfunksioneringsskaal sal afneem van die drie finale kandidate op die kortlys.

Indien u binne 12 maande nog nie van ons gehoor het nie, moet u aanvaar dat u aansoek onsuksesvol was. U moet dan aanbeweeg met u lewe, en biddend volhard, want ons plaas jaarliks hierdie advertensie in Die Kerkbode. Daar is iets fout met die dominees van vandag- hulle hou net nege maande hier by ons.
Die kerkraad behou die reg voor om geen aanstelling te maak nie, aangesien Ouderling Koekemoer se kleinseun gister gelegitimeer is.


Eendag, lank lank gelede was daar nog nie 'n Nederduitse Gereformeerde Kerk nie, en nie leraarsposte nie, en nie ouderlinge en diakens nie, en nie sistematiese huisbesoek nie.
Die Seun van God het na hierdie wêreld toe gekom, en verby al die weleerwaarde here, en hulle vergaderings, en hulle posisies gestap. Hy het gaan stilstaan by die Vissermanne, wat nie eens kon lees nie. En vir vier van hulle gesê: "Volg My, en Ek sal julle vissers van mense maak!"  En by die verdomde tollenaar, en nog 'n paar ander sondaars en straatvroue gaan staan, en met hulle sy Koninkryk begin. Hy het vir die eenvoudigstes, en die armes gaan sê: Julle sal my getuies wees wanneer die Gees van God oor julle kom, en julle sal gaan na Jerusalem, Judea, Samaria en tot aan die uithoeke van die wêreld, met die eenvoudige boodskap dat Ek die Here is. Geleerdheid is nie 'n voorvereiste nie, liefde vir my, en die krag van die Gees sal die wêreld verander.


En twaalf mense het uitgegaan, en die wêreld binne drie eeue verander. Sonder Myers Briggs en meestersgrade en titels.
Ek het 'n Meestersgraad. Ek het 'n titel. Ek ken my Myers Briggs telling, my DISC profiel, my Neethling breinfunksietelling. En my gemeente is nog net so groot soos tien jaar gelede. En ons is nog steeds besig met presies dieselfde dinge- Basaar en Kerssangdiens is koning, die res van die jaar se datums verskil net van verlede jaar s'n. Ek wil so graag aansoek doen vir 'n ander beroep. Maar ek pas nêrens in die advertensies in nie. Almal soek Superman, niemand wil 'n eenvoudige profeet hê wat net graag vir Jesus en mense wil lief wees en glad nie 'n sterk leier is nie.


Ek kyk na die Kerkbode se vakature advertensies. Ek kyk na Jesus se woorde in die Bybel. En ek wil soos Tweety die geel kanarie in die grys kat se hande dit uitskree: "What went wong????"

Tuesday, March 1, 2011

Fix You van Coldplay se woorde

Fix You- Coldplay

When you try your best but you don’t succeed,
When you get what you want but not what you need,
When you feel so tired but you can’t sleep...
Stuck in reverse...

And the tears come streaming down your face,
When you loose something that you can’t replace,
When you love someone but it goes to waste,
Could it be worse?

Lights will guide you home,
And ignite your bones,
And I will try to fix you.

And high up above or down below,
When you’re too in love to let it go,
But if you never try you will never know,
Just what you’re worth...

Lights will guide you home,
And ignite your bones,
And I will try to fix you...

Tears stream down your face,
I promise you I will learn from my mistakes,
Tears stream down your face...
And I...

Lights will guide you home,
And ignite your bones,
And I will try to fix you...

Thursday, February 24, 2011

Donderdag oggend by die Pepper Tree


Daar sit ek toe Donderdag oggend by die Pepper Tree Art Stable en Coffee Shop in Philadelphia. Dit is 'n pragtige oggend in die Kaap. Die strand was nou net spierwit. Die water is mooi asuurblou. Dit is nie te warm nie, en nie te koud nie, net reg, soos Bababeer dit graag wou hê. Die Kaap is een van my heel gunsteling plekke in die ganse wêreld, en ek is baie lief vir Philadelphia.

Ek het so pas met 'n BMW 320 D gery, 'n fantastiese motor. En by die Koffieshop drink ek 'n heerlike koppie koffie, en eet 'n Appeltert met roomys. Dit klink soos 'n absoluut ideale dag in my lewe, en enige ander tyd sou dit wees.  Maar ek sit in trane, met 'n helse klont seer in my hart.

Jy sien, die BMW is een van my heel beste vriendinne se motor. En ek was so pas by Doves in Kaapstad om saam met my vriend vir die laaste keer vir haar tot siens gesê. Sy is Saterdag in 'n motorongeluk oorlede. Sy was een van die mooiste mense wat ek ooit geken het. Baie mooi van buite, nog baie mooier van binne. Sy het soveel liefde uitgestraal vir almal rondom haar. En vir die meer as twee dekades wat ons vriende was, het sy my altyd aanvaar net soos ek is, en altyd so welkom laat voel in haar huis.

Ek kon nie vanoggend my vriend alleen los in oomblikke soos hierdie nie. EK kon nie dat hy dit alleen moes regkry om die kis vir die laaste keer toe te maak, en alleen daar weg te stap nie. Maar bliksem, dit maak seer om iemand vir wie 'n mens so lief is, so in 'n kis te sien lê. En dit maak seer om 'n vriend se seer te sien, wat met sy hele wese vir sy vrou lief was, en vir die laaste keer op aarde in haar gesig vas te kyk.  Sy was nog steeds mooi, ten spyte van die seer wat die teerpad op haar gelos het.

Om vir my vriendin tot siens te sê vanoggend, was een van die heel seerste ervarings in my lewe. Om my vriend so te sien, is wragtag nie lekker nie. Die koffie het maar geswem in die trane heen. Die appeltert steek vas in my keel. Kom nie verby die knop nie. Daardie aaklige gevoel gaan nie weg nie.

Ons glo. Maar ons verstaan nie. Ons sien 'n dowwe spieëlbeeld, maar eintlik sien ons F****ol.  Ons het hoop. Maar vandag stink. Woorde is weg, emosie  kan 'n mens so hard bliksem. Dis al...

Tuesday, December 7, 2010

Poison Rally 2010- telling- Wille bikers 1- Christene 0

Tequila Sheila van Klerksdorp... en haar man. Eerlike mense!
In elke sirkusleeu se oë is daar soms nog 'n dowwe lig wat flikker. Net so nou en dan is daar die onthou, van 'n ander lewe... Vryheid?

Ja, die dominee het incognito na die Poison Rally toe gegaan. Die motorfiets se naam "Huisbesoek" is met swart insulation tape toegeplak, sodat niemand sou vermoed nie. Ek het so diep begeerte gehad om vir 'n slag weer tussen mense sonder maskers te wees. Nie net Dominee, en Broer en Suster te wees nie. Sommer net: "Hey jou bliksem op die swart bike... "

Ons dominees is so gewoond aan soet mense. Mense wat saggies poep, en altyd glimlag as die dominee naby is. En so het ek die heimlike begeerte gehad om weer te sien hoe mense werklik is, daar waar die toga en die titel onbekend is, waar ek net weer vir 'n slag ek kan wees.

Die eerste probleem het gekom toe ek op die kampterrein gearriveer het. Al die staanplekke is klaar opgeëis deur die klubs. 'n Mens slaan nie sommer jou tent enige plek op nie, dit is dalk net Vuilis van Germiston se Growlers se plek, waar hy altyd sy nes skrop. 'n Anonieme dominee op die verkeerde plek kan dalk net gedonner word- en wat sal die Son daarvan sê, om van Tant Koekie se bid en skinnerklub nie te praat nie!

So in die rondry, sonder my helmet, kyk 'n man van Krugersdorp so aandagtig na my. Hy en sy baie mooi vrou lê langs 'n Honda Transalp, en rook aandagtig hulle Hubbly. Omdat ek vir hom rustig lyk (kan die masker nie meer af nie??) nooi hy my om saam met hulle te kom kampeer. Sy kinders kom later met hulle tente. Maar ek is baie welkom, wie ek ook al mag wees, ek wat ook motorfietse like en daar is.  (Ek het verby ten minste twee Christelike klubs se koffietente gery, en verby gery. Ek was sonder heenkome, en julle het nie...

Ek het in twee dae optrede gesien, en woorde gehoor, wat dominees nie elke dag hoor en sien nie. En weet jy wat? Dit was lekker. Dit was eerlik. Dit was opreg.



Die hartseer is dat ons Sondagaand met die prysuitdeling verneem het dat daar deur die dag enkele sterfgevalle was. Die rumours was van vroegoggend af van iemand wat aan 'n hartaanval in sy tent dood is deur die nag. Verdere ouens het afgekom- en sommiges het dit nie oorleef nie.
René Changuion van die Bikers Church- CMA se nasionale president, het 'n baie aangrypende oomblik van stilte gelei. Hy het daarna uit die hart uit vertel van die Here se liefde vir Bikers, en is toegejuig deur 'n groot deel van die skare. Hy het Biker bybels uitgedeel onder die boom, en die res wat wou hê, genooi om na die CMA se koffietent toe te gaan.

Ek het ook na die koffietent toe gegaan. Daar was seker maklik 20 ouens in CMA colours. Onthou- CMA ouens mag glad nie drink nie, en is beskikbaar om ander bikers te help- dis waarvoor hulle staan. Ek het by die koffietent opgedaag, vir myself koffie gemaak, twee liedjies van Hillsong geluister, gevra waar om my polistyreen koppie weg te gooi, en toe maar weer gery. In hierdie tyd was ek die enigste nie-CMA lid in die tent. EN niemand het my gegroet en verwelkom nie!

Kort hierna het ek maar 'n brandewyntjie geneem, en toe per ongeluk neergebliksem. Dit was my eie fout. Maar as ek ongered was, en harder geval het, en niemand het met my gepraat nie?
Dit was die eerste keer in 24 jaar dat ek met 'n motorfiets geval het- ek het gedog ek het dit al ontgroei, en is beskerm deur Psalm 91?  En die bikers met die biere in die hande was die eerste ouens wat gehardloop het, nie om vir my onnoselgeit te lag nie, maar om werklik besorgd te vra of ek OK is. 

Ek het die rally baie geniet. Ek het dit geniet om te sien hoe baie mense kan suip en vloek, sonder om enige "sorry, dominee's" te sê. Ek het Little Annie se komiese stripshow baie geniet. Ek het die botteltjie KWV 5 jaar oud baie geniet. Ek het die ander bikers se passie vir hulle motorfietse baie geniet. Ek het die omgee vir mekaar onder bikers baie geniet. EK het die hulp waardeer van bikers toe ek hulp nodig gehad het. Maar ek het eensaam gevoel tussen die Christene...

Monday, October 18, 2010

Oor die dood van 'n kind...

Jare lank sien ons hulle al daar staan: op die hoek van Hans Strijdom en Lynnwoodweg. Met ogies wat kliphard verstar as gevolg van die gom, met klere wat jare gelede al nie meer geskik sou wees vir vloerlappe nie. Elke middag staan hulle daar by die kruising, en kyk direk in  my oë in. Hulle wys met gepunte vingers dat hulle honger is. Soms staan hulle op hulle knieë op smeltende teer in die bloedige warm son. Maar ek gee niks nie, want hulle gaan net nog gom koop daarmee. En die staat vat in elk geval so hel baie belasting van my, dat daar êrens 'n maatskaplike werker met 'n plan moet wees vir hierdie straatkinders.

Saterdagaand is dit weer so. Daar is straatkinders in die kruising by Lynnwood en Hans Strijdom. Hoe weet ek dit? Want van baie ver af, anderkant Makro, kan ek die flitsende blou ligte sien. En soos ek  nader ry, lyk dit of die hele Boschkop en Garsfontein polisiestasies daar staan. "Padblokkade"- flits dit deur my kop. Maar nee- in die pad lê 'n bondeltjie. En soos ek verbyry, sien ek: 'n kind het seergekry!  Een van die gomsnuiwertjies lê in die kruising. En hy lê baie stil... Twee ure later ry ek weer daar verby. Daar is nog steeds polisievoertuie, met flitsende blou ligte. Die een baan is steeds gesluit vir verkeer.  Nou lê daar net 'n anonieme bondeltjie toegegooi onder 'n groot stuk foelie.  Daar steek twee klein, verslete tekkietjies onder die foelie uit. Die kind is dood...

Daardie seuntjie sal nooit weet hoe lekker dit is om 'n vrou vas te hou nie. Hy gaan nie aansit by 'n heerlike kersete saam met 'n familie wat vir hom lief is nie. Hy gaan nie eendag die droom waarmaak, en met 'n Harley op Roete 66 na L.A. toe ry nie. Hy gaan nie eendag Bungie van Stormsrivierbrug af nie.  Dalk het hy nie eers geweet dat 'n mens sulke drome kan droom nie. Dalk het hy maar net gedroom van iets meer as 'n ou televisieboks vir 'n dak, dalk het hy gewonder hoe voel dit om 'n nuwe boks Kentucky Fried Chicken net vir homself te hê, sonder dat iemand anders klaar al die lekker afgeëet het.  Dalk wou hy ook maar net een keer die woorde hoor: My seun, ek is lief vir jou- en ek is baie trots op die man wat jy besig is om te word.

Ek weet nie wat sy naam was nie. Ek weet nie waar hy gebore is nie, ek weet nie wie sy ouers was nie. Ek weet nie of hy ooit liefde in sy lewe ervaar het nie. Al wat ek weet, is dat die teerpad donners hard is, dat dit Saterdagaand baie koud was toe ek op my motorfiets daar verby is, en dat daardie kind baie, baie stil gelê het onder die emergency blanket waarmee hulle hom toegegooi het...

Monday, September 20, 2010

'n Liefde en Ywer vir sistematiese Huisbesoek...

NA soveel jare in die bediening in dieselfde gemeente begin ek soms wonder of 'n mens nog kan aanpas by 'n ander gemeente.  Soms is ek bang om te stagneer, en soms weet ek regtig nie meer wat om te preek op Sondag, wat ek nog nie voorheen al gedoen het nie. Ek is nou al deeglik bewus van my leemtes in my bediening, en daar is sekere dinge wat ek net nie in my het om vir 'n gemeente te bied nie.  Om Paulus aan te haal in die teks wat my oorspronklik tot die bediening geroep het: "Bewus van my swakheid, en met groot angs en huiwering, het ek na julle toe gekom..."  (1 Korintiërs 2: 3)  Ja, ons glo dit is die Here wat oortuig, dit is die Here wat sy kerk hier op aarde bou.  In die proses gebruik Hy ook mense soos ek.

Nou, na meer as vyftien jaar in een gemeente, kyk ek met nuwe oë na die Kerkbode. Nie om die nuutste teologiese debat te volg nie, nee, eerder daardie voorlaaste bladsye binne die Teksbokse.

En dit is skrikwekkend! Iewers langs die pad het die kerk 'n baie georganiseerde besigheid geword. 'n Leraar is nie meer net iemand wat Jesus ontmoet het, en graag vir ander van Hom wil vertel nie. Nee, deesdae is hy veral beeldbouer van sy besigheid se plaaslike tak. Hy moet uitstekende organisatoriese vaardighede hê. Hy moet soomloos kan inskakel by die top sakemanne van die gemeenskap, om sy 1990 Corolla tussen hulle 2010 Mercs en BMW's te parkeer by die manne-ontbyt. Hy moet as kandidaad beskikbaar wees vir 'n hele battery psigometriese toetse, by die bedryfsielkundige broer wat deur die kerkraad vertrou word om die swakkes uit te dun. Hy moet die tale van mense en Engelse goed kan besig. Die geskikte kandidaad kan miskien nog regkom as hy 'n USB poort langs sy anale opening het, om goed met rekenaars te kan kommunikeer. Maar ons dominee moet liefs "wireless" wees, met 'n ver reikwydte. Hy moet alles vir almal in ons gemeenskap kan wees. En dit ook goed met rekenaartegnologie kan verduidelik.  Ons geskikte kandidaad beskik oor 'n baie Gereformeerde spiritualiteit, maar kan hom tog tuis voel in die geselskap van ander spiritualiteite. In die stad word verwag dat jy jou eie woonplek sal aanskaf, met 'n behuisingsubsidie, na belasting natuurlik, waarmee jy 'n ruim tweeslaapkamer woonstel kan huur. Terwyl jou kinders op universiteit is, sal Mevrou se professionele salaris julle darem seker deurhelp, of hoe? O, Mevrou is 'n onderwyseres? Sterkte broer!

Op die platteland mag Mevrou weer nie werk nie. Sy moet tuis wees, om Dominee en die gemeente se behoeftes te akkommodeer. Mevrou moet asseblief saamkom vir die onderhoud: ons wil darem sien of julle twee saam sal inpas by die "image" van ons gemeente!

En dan die towerwoorde in soveel (veral plattelandse gemeentes?) se advertensies: Ons geskikte kandidaad sal 'n liefde en ywer vir sistematiese huisbesoek aan die dag lê.
Gesels ek met die teologiese studente, sê hulle (By Pretoria, Bloemfontein sal waarskynlik anders sê, en niemand weet wat in Skelmbos aangaan nie!) die proffies sê: Huisbesoek werk nie.

My eie ervaring van 'n dekade en 'n half se getroue, sistematiese huisbesoek is ook: dit werk nie.
Die probleem wat dit in gemeentewees ingebring het, is daardie bekende prentjie in gemeentebou- kringe van lank lank gelede van die lang (eindelose) ry swaaie, waarop gemeentelede sit. En almal wag vir die dominee om hulle te kom "maak".  Die probleem van atrofie is dat voor 'n mens vreeslik verder gevorder het, het die eerstes lankal weer tot stilstand gekom.  Daardie een besoekie van Dominee tuis hou net so lank.

Ons is as kerk in die tyd van die Perfekte Storm (Stephan Joubert en Leonard Sweet onder andere...)
Ons word getref deur die grootste storm waarin irrelevansie die kerk kelder. Daar moet nuut gedink word hoe om die goeie nuus van Jesus met die wêreld te deel. Die beste metodes bly interpersoonlike kontak. Die Bybel ken die antwoorde, bv Efesiërs 4:12 waarin  'n leraar toeruster word vir ander, sodat hulle hul eie dienswerk kan gaan doen. Daar is sekere aande van die week nodig om leiers toe te rus. Daar is ander aande van die week nodig om mense bymekaar te kry in sinvolle kleingroep byeenkomste, sodat hulle saam God se liefde kan beleef, mekaar kan versorg, en uitbeweeg om 'n verskil in die wêreld te gaan maak.  Verder het 'n leraar ook tye in die aand nodig vir pastorale versorging van seer, werkende mense. En net so nou en dan het die leraar 'n gesin, en 'n kind wat sukkel op skool, en 'n oueraand waar wysheid gevra moet word.

Die model vir sistematiese huisbesoek werk baie goed in die klein plattelandse gemeentetjie, waar daar maksimum 200 lidmate is. Dan ken almal mekaar, en die dominee ken almal.
Is die gemeente egter in die finansiële posisie om die minimum leraars te bekostig, en vir elkeen die maksimum hoeveelheid lidmate toe te ken, dan raak dit moeilik.  Hoe kom 'n dominee van vlees en bloed, wat gereelde vergaderings met diensgroepe moet lei, wat betrokke moet wees om 'n kleingroep bediening aan die gang te kry, wat sekere aande van die week opsy moet sit vir pastoraat, huwelikskategese, doopkategese, sukkelende huwelikke... nog steeds redelik gereeld uit by meer as 800 mense?

Vir sekere mense is 'n jaarlikse besoek veels te min. Daar is mense wat verontreg voel as die dominee nie ten minste kwartaalliks by hulle uitkom nie. Vir andere is maandeliks veels te min. Dit is hierdie liewe tannies wat jou kruisig met die woorde: "Dominee, jy het my vergeet!"

Gebeur Huisbesoek wel die aand, dan verloop dit dikwels as volg: Broer wil eers gesels oor die stand van Springbokrugby, kwotas en spankeuses.  Suster wil net graag weet wie het nou eintlik daardie nuwe kanselkleed gemaak, en hoekom hang hy so skeef.  Die kinders se sertifikate word uitgestal: Kleinsus het 'n C+ by die ATKV se kunskompetisie gekry, en Boeta is sowaar kaptein van die 4e rugbyspan.
Soek 'n geestelike aanknopingspunt om die gesprek na meer heilige gebied te lei.

Broer- julle was bietjie lanklaas in die erediens opgemerk... Ja, Dominee, ons is maar moeg deesdae, hierdie lang ure (8-5, Maandag tot Vrydag) maak ons baie moeg.
Broer, ek wens dat ek vir jou kon sê dat ek vanoggend sewe-uur al by die biduur was. Nege uur het ek die Bybelstudie gehad, van tien tot twaalf by 'n klompie siekes uitgekom, van twaalf tot een vinnig deur die berg korrespondensie gewerk wat op my lessenaar lê. Een tot twee het ek darem saam met my gesin kon eet, twee tot half drie het ek op my bed gelê omdat ek self uit op my voete van moegheid is. Van drie tot tien is ek besig om sewe gesinne te sien, om die stand van Springbokrugby te bespreek, klagtes oor koeksisters aan te hoor, boeta en sussa se prestasies te prys, en dan vir julle 'n stukkie uit God's Woord te lees, uit daardie Bybel wat julle so diep onder die stof gaan uitgrawe het.  Ek gaan my bes doen om julle aan die Here op te dra, vir sy seën oor julle lewe te bid, veral vir julle finansies, sodat julle darem ook een van die 28% besoekpunte kan wees wat wel iets bydra in 'n maand.
Maar al hierdie dinge kan ek nie sê nie.

Ja, ek was gisteraand by julle huis. Ek gee vir julle om. Ek bid vir julle, en ek lees vir julle. Ek probeer om vir julle te inspireer om met blydskap voluit die Here te dien. Maar oor ses maande vertel julle weer vir almal dat ek nooit by julle aan huis kom nie...
Intussen hou my kinders nie baie van die kerk nie. Soms sien hulle die seer in my oë raak, wat ek nie vir hulle kan wegsteek nie. Soms wonder hulle hoekom iemand hulle pa so dringend op die aand van hulle verjaarsdag moet sien, en dan vir ure gesels oor 'n klein ongelukkigheid oor parkering by die kerk of derglike snert.

Waar is die advertensie van 'n gemeente wat graag lewend, dinamies kerk wil wees en 'n verskil wil maak waar God hulle geplaas het? Waar is die gemeente wat 'n leraar soek om saam met hulle die Here te kom dien, en hulle toerus, sodat hulle self die dienswerk in die gemeente kan doen? Waar is die gemeente wat erns maak met die baie, baie "mekaar" tekste in die Bybel, en nie net een professionele nar wil hê vir wie almal hande klap nie?  Is daar nog sulke gemeentes in die tradisionele kerke? Of is dit hoekom ons lidmate so in massas na die tentkerke toe stroom, om by 'n selgemeente te gaan inskakel waar hulle die pastoor net op Sondag sien, maar die res van die week die liefde en warmte van 'n kleingroep beleef?

Ek wil graag in 'n bediening wees waar ek nooit weer 'n huis hoef te besoek nie. Ek wil nooit weer die woord "besoekpunte" hoor nie. Ek sou so graag in 'n bediening wou wees waar dit gaan oor mense, oor verhoudings, oor saam soek na die Here se wil.  Waar ek nie alleen 800 mense moet bedien nie, waar ander gelowiges my ook soms bedien, wanneer ek moeg is, seer het, visie verloor...

Ja, ek het 'n groot liefde en ywer vir Huisbesoek. Dit is my motorfiets se naam...